Mamy oczywiście tryb 3D, który nadaje rozgrywce nowego – a dokładniej trzeciego – wymiaru.
Zastosowanie tego trybu umożliwiło developerom zaimplementowanie do gry widoku „prawie zza pleców”
naszego fightera. Tak trochę z tyłu, trochę pod kątem. Mi ten widok niespecjalnie przypadł do gustu, bo
postacie na ekranie są wtedy strasznie duże i obrazek traci na czytelności. Niejeden gracz jednakowoż zapewne
doceni nowatorski sposób oglądania rozgrywki.
Drugą – znacznie poważniejszą zmianą jest zastosowanie dolnego – dotykowego – ekranu 3DS-a. W
czasie rozgrywki pojawiają się na nim cztery „przyciski”, które powodują wykonanie przez naszego fightera
kombosa. No właśnie… dla jednych to spore ułatwienie, inni się obrażą, bo przecież sami wolą wklepywać
kombosy, których lista – wraz z kombinacjami jest dołączona do gry w książeczce. No i można samemu te
kombosy wklepywać, ale nie da się ukryć, że podczas sieciowej rozgrywki ten, który korzysta z
gotowych „przycisków” wyzwalających kombosy jest na trochę uprzywilejowanej pozycji.
A sama rozgrywka? Jak zwykle w Street Fighterze. Dynamiczna, szybka i kolorowa. Dostępne postacie
są nam dobrze znane z poprzednich części gry i – o czym wielu wolałoby nie pamiętać – z filmu z Van Damem w
roli głównej. Gra to klasyczna „nawalanka” nastawiona na proste, skuteczne i jakże relaksujące wyżycie. W
mojej ocenie grze należy się uczciwie 8/10. Gra trzyma poziom, jest szybka, dynamiczna i – jak to w Street
Fighterze – wywołująca irytację w razie porażki. Zdrową irytację, bo chcemy więcej
Ocena:
8/10
Zalety:
- „Przyciski” z gotowymi kombosami
- Prosta, szybka rozwałka
- Dobrze znany Street Fighter
Wady:
- „Przyciski” z gotowymi kombosami
- Nie jest to produkt bardzo rewolucyjny….